Czytelniku to nie będzie sztuka dla sztuki. Tylko sztuka do dupy, ale jednak sztuka.
Pan Shakespeare nie chciał mnie wspomóc za grobu, a Molier też się chyba na mnie obraził.

Postacie:
- Kapeć – Ja
- Grzyb - młodszy brat Kapcia
- Dragon – kochana mamusia Kapcia i Grzyba
- Bohater z nożyczkami – Fryzjer

Sztuka składa się z jednego aktu i trzech sen, osoby o słabym sercu nie są zobowiązane do zażycia jakichkolwiek leków uspokajających.

Akt I (i ostatni)

Scena I

W drodze do fryzjera. Na scenie znajdują się Kapec, Drago i Grzyb. Kapeć udaje niewzruszonego, ale łza w oku mu się kręci na wieść iż zostanie ścięty tzn. jego włosy.

Kapeć
Mamo, czemuż to tak wyglądać musi?
Dragon
Bo wyglądasz jak czerep.
Kapeć
Czerep też serce ma.
Dragon
Bez dyskusji, być tak musi i nim dwunasta wybije Ty ścięty zostaniesz.
Kapeć
Matko miłujesz mnie Ty?
Dragon
Podobno.
Kapeć
Pozwól mi zatem być takim jakim jestem i zaprzestać tego szaleństwa.
Dragon
Być nie może.
Grzyb
Mamy słuchaj.

Scena II

U fryzjera. Kapeć podlał na widok maszynki do strzyżenia i nożyc.

Bohater
Witam gości.
Dragon
I my witamy.
Bohater
Zatem, jak ścinamy?
Dragon
(wyjmuje z kieszeni wydrukowaną tapetę.
Na tego kawalera.
Bohater
Jak to? Toć nie godzi się takich włosów krzywdzić.
Dragon
Krzywdzić?
Bohater
Oczywiście. Pani patrzy, młodzieniec wystraszony. Włos anielski (zaszalałem), zbrodnia ścinać. Podciąć można.
Kapeć
Matko usłuchaj Pani.
Dragon (przez zaciśnięte zęby)
Niech więc będzie.
Wychodzi.
Kapeć
Dzięki o pani.
Bohater
Milcz i słuchaj, ja nic z tym wspólnego nie miałam. Gniew Twej matki na Ciebie przejdzie, ale wygrać musisz.
Kapeć
Tak uczynię.
Bohater
Dobrze mówisz.

Scena III

Przed drzwiami od zakładu fryzjerskiego.

Kapeć
Hura.

KONIEC